( ( سوم ) ) مرد بواسطة غائب بودن يا مانند آن از زن خود جدا باشد بطورى كه نتواند بفهمد كه زن از خون حيض ونفاس پاك است يا نه ، ولى در اين صورت بنابر احتياط لازم بايد مرد صبر كند تا حد أقل يك ماه از جدا شدنش از زن بگذرد وبعد أو را طلاق دهد . ( مسأله 2510 ) : اگر زن را از خون حيض پاك بداند وطلاقش دهد بعد معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق أو باطل است واگر أو را در حيض بداند وطلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده ، طلاق أو صحيح است . ( مسأله 2511 ) : كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ، اگر از أو جدا شود مثلا مسافرت كند وبخواهد أو را طلاق دهد ، بايد تا مدتي كه يقين يا اطمينان پيدا كند كه زن از آن حيض يا نفاس پاك شده صبر نمايد ، وبعدا چنانچه بداند كه أو در حالت پاكى است مىتواند أو را طلاق دهد ، وهمچينين است اگر شك داشته باشد در صورتي كه آنچه را كه در كيفيت طلاق غائب در مسأله ( 2509 ) گذشت مراعاة كند . ( مسأله 2512 ) : اگر مردى كه از زن خود جدا شده بخواهد زن خود را طلاق دهد چنانچه بتواند اطلاع پيدا كند كه زن أو در حال حيض يا نفاس است يا نه ، هر چند اطلاع أو از روى عادت حيض زن ، يا نشانه‌هاى ديگرى باشد ، كه در شرع معين شده ، اگر أو را طلاق دهد وبعدا معلوم شود كه در حال حيض يا نفاس بوده ، طلاق أو صحيح نيست . ( مسأله 2513 ) : اگر با عيالش كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند وبخواهد طلاقش دهد ، بايد صبر كند تا دوباره حيض ببيند وپاك شود ، ولى زنى را كه نه سالش تمام نشده ، يا معلوم است كه آبستن است ، اگر بعد از نزديكى طلاق دهند اشكال ندارد ، وهمچنين است اگر يائسه باشد